پریشانی

می خزی روی افکارت

پرت از همه دنیا

و خیره می شوی به نبودنت

باید بمیری بر پشت پریشانی هایت

و سفر کنی با پشیمانی

و بفهمی که تنها تفاوت انسان و انسان، خستگیست

بالا نمی آید حرفی از چاه گلو

تنها استفراغ می کنی هذیان هایت را

و تمام می شوی

تمام